ท่านท๊อป

Poe doesn't mistake for a long time.

Few times ago, thinking mind, have done.

 

ความหมายขึ้นอยู่กับคุณ

ในทุกบทความนี้ มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญ

ไม่ใช่การไขว่คว้าหาความหมาย

หรือแปลกใจกับคำลงท้าย

แต่คือการทำให้ ผู้อ่านได้คิด

นึกถึง รู้สึก ไตร่ตรอง

หลาย ๆ รอบ หลาย ๆ ครั้ง

หลาย ๆ หน เพื่อความหมาย

ที่เหมาะสมกับตัวเองมากที่สุด

 

เจตนาของบทความ "ที่นี่"

มิใช่ให้ผู้อ่านเข้าใจความหมาย

แต่ให้บทความช่วยเหลือ ให้ผู้อ่าน

ถอดความรู้สึก และความหมายต่าง ๆ

ในชีวิต ในใจ ที่ผู้อ่านหลงลืมไป

ระลึกขึ้นอีกครั้ง และอย่าลืมตัวเอง

ว่าที่จริง เราเป็นคนอย่างไร

ในโอกาสต่าง ๆ ที่บอกผ่านบทความ

 

ในเมื่อระลึกได้ว่า เราคิดเช่นนี้

ลำดับต่อไปคือ ถูกหรือผิด

และจะปฏิบัติ มีชีวิตอย่างไร

 

อย่าลืมว่าที่จริงคุณเป็นใคร

มีความรู้สึกอย่างไร

เป็นคนดีหรือย่างไร

ต้องการความหมายเช่นไหน

ใครกำหนดชีวิตคุณ

แต่ที่จริงแล้ว

 

ผู้ให้คำตอบทั้งหมด คือตัวคุณ

และหากไม่ชัดเจน

 

 

 

---

(เฮฮา ปาร์ตี้ สุดยอดดด)

เพื่อนของหนูเดินไปโรงเรียนด้วยกันทุกเช้า

แม้ได้เวลาที่ต้องวิ่ง เมื่อสาย ก็ยังวิ่งด้วยกัน

ล้มด้วยกัน คลุกฝุ่นไปตามทางเลย ไปสายด้วย

เรานั่งข้างกันด้วยในห้องเรียน เพื่อนหนูให้ลอกการบ้าน

ส่งอาจารย์ได้ทันเวลา วิชานี้หนูไม่เก่ง

อีกวิชาเพื่อนหนูลอกของหนูเช่นกัน

ติงต่อง ติงต่อง กลางวัน

เราแบ่งข้าวกิน กับข้าวมากมาย

เลิกเรียน ออดดัง 

ตอนเย็นเดินกลับด้วยกัน

เราเดินผ่าน สุนัขตัวหนึ่งใหญ่พอดู

มันเห่า เราหนี มันวิ่งไล่

เพื่อนของหนูอยู่ข้างหน้าหนู

เขาหยุดวิ่งและหันมาโยนกระเป๋าใส่สุนัข

เราหนีมาได้ ด้วยกัน...

จน...

 

ถึงทางแยกที่ต้องแยกจากกัน

ซึ่งทำให้เรากลับบ้านไม่พร้อมกัน

 

ได้เวลาที่ต้องจากลา เราเดินจากกันอย่างเงียบ ๆ

จะแน่ใจได้อย่างไรว่า พรุ่งนี้เราจะเจอกันที่จุดนี้

อีกครั้ง ใฝ่ฝันให้เกิดขึ้น

 

วันรุ่งขึ้นเด็กน้อยคนหนึ่งเดินมาที่จุดนั้น..

..

...

 

 

คุณคาดหวังอะไรบ้าง?

สิ่งที่สวยงาม ความสมหวัง ความผูกพัน

ความสัมพันธ์อันแนบแน่น ความจริงใจ

ความไว้ใจ ความเชื่อใจ หรือเพื่อนตาย

 

นั้นคือสิ่งที่คุณคาดหวัง

ซึ่งอาจตรงข้ามกับความเป็นจริง

และอาจเป็นอย่างที่หวัง

 

 

My friends...จึงเป็นคำที่ตีความได้

 

 

 

 

---

(no comment)

วันจันทร์วันที่ผมเกิด

วันจันทร์มากกว่าปกติ

วันจันทร์มี 7 วัน

เปิดปฏิทินดูซิ

ทันทีที่ผมตื่น ผมเห็นมัน

ผมยังนอนบนเตียง

คิดถึงความฝันที่ผ่านไป

แต่จำไม่ได้ ทั้งที่น้ำตาไหลอยู่

บางคนก็ว่าผมหัวเราะและร้องเพลง

ทั้งที่ผมนอนอยู่ จริงหรือ!!

 

วันจันทร์ที่ผมเกิด

วันจันทร์มากกว่าปกติ

อย่าไว้ใจมัน วันนี้

อาจมีวันอื่นที่ดีกว่า

ผมลุกจากเตียง

อยากให้ใครทักผมบ้าง

ซักคน คนเดียว

ผมยืนอยู่หน้าประตูนั้น

หวงแมวตัวโปรดนิดหน่อย

แต่ชอบให้อิสระแก่มันมากกว่า

 

โอ้...คนที่ไม่รู้จักเดินผ่านไป

 

วันจันทร์ที่ผมเกิด

วันจันทร์มากกว่าปกติ

เมื่อคุณสงสัยในเรื่องราวของผม

จงฟังต่ออย่าลดละ

เครื่องดื่มวางไว้บนโต๊ะ ผมดื่ม

ทุก ๆ วันเป็นอย่างนี้

ถ้าคุณเห็นผม ผมรู้ว่ามันน่าเบื่อ

แต่วันจันทร์ของผมเป็นแบบนี้

เสมอ อยู่เสมอ ในวันนี้

ผมรู้ว่าอยากออกไปหา

 

โอ้...รูปภาพ

ใส่กรอบวางไว้ดูตลก

ไม่เคยเหลียวมองแต่อย่างใด

แต่ภาพนั้นมองผมทุกวันจันทร์

เป็นภาพที่วาดไว้นานแล้ว

ผู้หญิงคนหนึ่งในอารมณ์

เธอจะรู้ไหมว่าเธอ

คืออารมณ์ที่ผมถ่ายทอดออกมา

 

โอ้...เธอคือคนเดียว

ออกมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

วันจันทร์ทั้ง 7 วัน

ผมมอบให้เธอได้ เพื่อให้รูปภาพนั้น

ได้มีชีวิตทั้ง 7 วัน

เธอที่รู้ว่าทำไม

ผมมีเพียงวันจันทร์

ที่มากกว่าปกติ และอาจแย่กว่าวันอื่น ๆ

ผมแบ่งปันวันจันทร์ทั้งหมด

ให้เธอได้มีชีวิตจริง

 

โอ้...แม้วันจันทร์ของผมจะลดลง

โอ้...แม้ชีวิตผมจะสั้นลง

 

วันจันทร์วันที่ผมเกิด

วันจันทร์มากกว่าปกติ

วันจันทร์มี 7 วัน

ทุกอย่างจะมีความหมายมากขึ้น

 

 

 

---

(no comment)

 

วิธีการที่เคยทำทำให้ถูกใส่ใจว่าอ่อนแอ

แค่อยากให้มีเสียงหัวเราะดังเท่านั้น

ผลสุดท้ายคนที่ตายคือตัวตลกในสายตา

เมื่อรู้จักตาย หรือเมื่อตาย ยังต้องกลัวอะไรมากกว่านี้อีก

พอดีกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกิดขึ้นจักทำให้

เธอถูกกระเบียดเดียดฉันท์ตามตัวตลกไม่ได้

หัดจับสิ่งที่ทำให้ต่อสู้ รู้จักตาย รู้จักสู้

เมื่อหลังพิงผา ไม่เราก็มัน*

 

 

เมื่อตัวตลกตาย คนหัวเราะก็ตาย

 

 

คนธรรมดาเดินออกมาทิ้งศพไว้เบื้องหลังมากมาย

พวกนั้นไม่หัวเราะรึ ใช่และที่สำคัญ

พวกมันไม่ได้หัวเราะจนตายแต่กลัวจนตาย

 

อยากเจอก็ได้ซักตั้ง ตัวตลกเปลี่ยนไป

ใส่ชุดสีดำ เปลี่ยนหน้ากาก

เพียงนั่นคือข้างนอก

ข้างในยังไม่แน่

 

 

 

---

(มีภาค 2 ออกมาเรื่อย ๆ)

ถึงเวลาที่ย่างกรายไม่เคยรีรอ ผม แม้ซักหน

เข็มวนเร็วหรือช้าบางรอบแต่ ผม มักจะ

หยุดดูมากกว่ามองอย่างที่ใครแต่ ผม ไม่

มองตัวเลขด้านข้างทั้งที่มันมีความหมาย ผม ว่าเข็ม

คือจิตใจของนาฬิกาวนไปมาอย่างที่บอก ผม ตามไม่ทัน

ทั้งทั้งที่ไม่ได้วิ่งหนีไปไหนแค่วิ่งวน ผม วิ่งตาม

วิ่งวนวิ่งวกวิ่งวนวิ่งตามวิ่งวกวนตาม ผม ตามไม่ทัน

 

สิ่งสำคัญคือรู้ตัวอยู่ในใจทุกขณะว่าวิ่งวนแต่บอกคนอื่นว่าวิ่งตาม

คุณไม่เข้าใจเหมือนผมใช่ไหม? และคือสิ่งที่ผมต้องการ

 

ขึ้นชื่อว่าเวลาไม่เคยรอใคร

แต่ผมรอได้เสมอ

 

ขึ้นชื่อว่านาฬิกาก็เพียงวิ่งวน

 

*ผมไม่ได้โง่นะ เพียงไม่ฉลาดให้ใครรู้เท่านั้น

 

 

---

(รู้สึกสนุกสนานกับการเข้ามา up space ครั้งนี้ หวังว่าคงไม่เป็นครั้งสุดท้าย)

เตรียมร่างกายให้พร้อม แนะนำการวอร์มอัพตั้งแต่คอ ไหล่ แขน ข้อมือ เอว ต้นขา เข่า ข้อเท้า เพื่อความพร้อมของร่างกาย

*ความยืดหยุ่นและอ่อนตัวของร่างกายมีความจำเป็น

 

อยากเล่น กระบี่หรือดาบสองมือ?

1.กระบี่เน้นการตัด*จังหวะ 2 ขึ้นไป ฟาดฟันปลายดาบ ในสภาพจริงไม่สามารถจัดการศัตรูในดาบเดียวเนื่องจากความหนักของอาวุธมีน้อยไม่สามารถตัดอวัยวะศัตรูได้ใน 1 ฟาด แต่ได้ความคล่องแคล่วและความเร็วเข้ามาแทนที่ ผู้ที่ใช้กระบี่ได้คล่องแคล่วจะทำให้ศัตรูบาดเจ็บได้โดยที่ตนเองไม่ได้รับความบาดเจ็บแลย

2.ดาบสองมือ การรุกและรับที่สมบูรณ์ เป็นการเล่นที่เผาแรง(อ้างอิง พี่มอส) ร่างกายจึงต้องมีความแข็งแกร่ง ข้อมือต้องแข็งแรงเพื่อคอนโทรลดาบให้ได้ สามารถลงดาบศัตรูตายในครั้งเดียว ผู้ที่ใช้ดาบสองมือได้คล่องแคล่วจะสามารถรุกและรับในจังหวะเดียวกันได้และออกดาบได้อย่างแม่นยำ

 

*การตัด คือการดักสวนดาบของศัตรูในจังหวะออกพร้อม จังหวะเดียว

 

สิ่งจำเป็นเพื่อได้เปรียบกว่าคู่ต่อสู้นอกเหนือจากวิชากระบี่/ดาบสองมือมีอะไรบ้าง?

1.สมาธิ จะทำให้ไม่วอกแวก ไม่กลัวฝ่ายตรงข้าม ทำให้มองเห็นตัวตนคู่ต่อสู้โดยไม่ได้รับการรบกวนจากสิ่งรบกวน หรือกลยุทธ์ต่าง ๆ

2.คิด จงคิดตลอดว่าเราจะเข้าทำอย่างไรตลอดเวลา เพื่อความตื่นตัวและทำให้คู่ต่อสู้ตามเราไม่ทัน คือความเป็นศิลปิน(อ้างอิง โค้ชหนุ่ม)

3.กดดัน การข่มขวัญ เพื่อลดทอนสภาพจิตใจของศัตรู นับเป็นอาวุธหนึ่งที่รายกาจอย่างมาก

4.สภาพแวดล้อม ใช้ให้เป็นประโยชน์ เช่น เมื่อศัตรูตกอยู่ในจุดอับ สมาธิของคู่ต่อสู้ย่อมเสียเสมอ

5.สภาพร่างกาย  เช่น ส่วนสูง ความยืดหยุ่น ทำให้มีความได้เปรียบในการต่อสู้

 

5 ข้อข้างต้นจำเป็นหรือ?

5ข้อข้างต้นหากคุณสามารถทำได้ครบถ้วนสมบูรณ์มากเท่าไหร่ยิ่งทำให้เสริมความแข็งแกร่งมากขึ้น ข้อ 1, 2และ 3 ส่งผลต่อตนเองในด้านความมั่นใจซึ่งการต่อสู้กันทางด้านกำลังใจถือว่าเป็นสิ่งตัดสินแพ้ชนะได้เลยทีเดียว และสิ่งนี้สามารถเอาชนะศัตรูได้แม้ศัตรูจะมีวิชาความเก่งกาจเหนือกว่าเรา เรื่องภาวะแวดล้อมภายนอกในข้อ 4 และ 5 เป็นส่วนประกอบที่ขาดไม่ได้เช่นกันสำหรับพื้นฐานในการเอาชนะ

 

ข้อใดปฏิบัติได้ยากที่สุด?

ความเสถียรในการปฏิบัติ สมาธิควบคุมได้ยากลำบากที่สุดและแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะควบคุมได้ตลอดเวลา แต่กลับกันหากคุณสามารถควบคุมจิตให้มีสมาธิได้นานหรือตลอดเวลาในการต่อสู้ ถือว่าคุณอยู่ในสภาวะที่ยอดเยี่ยมมาก

 

หากเมื่อเกิดสถานการณ์จริง แถวนั้นมีแต่ท่อนไม้?

วิชานี้สามารถใช้ได้กับท่อนไม้ ไม้หน้าสาม หรืออุปกรณ์ในลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ลงแรงในการฟาดลงไปอีกตามสภาพสิ่งที่ถืออยู่ หากหลักการคือการเอาตัวรอดเข้าไว้ ก็ไม่น่ามีปัญหากับอาวุธเท่าไหร่นัก แต่หากหลักการคือเอาชนะ ก็ควรหาอะไรที่เหมาะมือซักหน่อยซิ

 

การเล่นมีลักษณะไหนบ้าง?

มีหลายลักษณะ กระบี่ อาจแยกสายการเล่นออกไป ดาบสองมือมีสายการเล่นแยกออก ตามแต่ละที่คนถนัด แต่สายการเล่นเพื่อเป็นหนึ่งมีลักษณะเดียว ซึ่งจะกล่าวในบทต่อ ๆ ไป

 

 

 

---

(จบ 1 บท)

 

 

เนื้อหาวิชา : การเรียนรู้เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้โดยการใช้กระบี่ ดาบสองมือ วิชานี้มิใช่เพื่อใช้ในการกีฬาแต่เป็นการสอนเพื่อประยุกต์ใช้ในสถานการณ์จริง เน้นปฏิบัติจริง เพื่อนรู้จักใช้กระบี่ ดาบสองมือทั้งด้านการป้องกันตัว(รับ) และการจู่โจม(รุก)

 

จุดประสงค์การเรียนรู้ : 1.เรียนรู้การใช้กระบี่ในการรุก รับ

                          2.เรียนรู้การใช้ดาบสองมือในการรุก รับ

                          3.ศึกษาแนวทางในการเรียนรู้ขั้นสูงในลักษณะของตัวเอง ด้วยตนเอง

 

หัวข้อวิชา : -

วิธีการสอน : e-learning

อุปกรณ์การสอน : กระบี่ ดาบสองมือ (ตามแต่ถนัด)

การวัดผล : เบสิคท่าทางที่ทำได้ถูกต้อง รวมถึงการยอมรับจากตำแหน่งขุนพลขึ้นไป

การประเมิน : ดาวรุ่ง ขุนพล ยอดขุนพล อาจารย์ ปรมาจารย์

ข้อแนะนำ : เอกสารนี้เป็นเพียงทฤษฎี, แนวทางในการเข้าถึงวิชาดาบไทยขั้นมาตรฐาน(ขุนพล), แนวทางการคิดเพื่อเข้าสู่การคิดและการต่อสู้ขั้นสูงเท่านั้น การแตกฉานจึงขึ้นอยู่กับตัวบุคคล

 

 

 

---

(จะพยายามต่อไป555+)

ที่หายไป มีไปฝึกงานที่สกาย เอ๊กซิส โชคดีหน้าตาให้เลยได้ไปโฆษณาทรอสคูล เป็นตัวmainโจรผ้าดำคาดตา เป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับผมจริง ๆ ไม่นึกฝันว่าจะมีโอกาสไปถ่าย แต่ว่าก็ไม่ได้ง่ายนะ ไปเป็นตัวประกอบมาก็หลาย แถมตอนแคสก็ต้องบู๊กะอีกหลาย ๆ คน แต่โชคเข้าข้างมั้ง ขอบคุณ ๆ

 

แป๊ป ๆ จะเรียนจบปี 4 แล้ว ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเรียน ม4 เทพศิรินทร์ เตะบอล เค้าเตอร์ แร๊กนาร๊อก ได้แฟน เตรียมอุดม เยสจริงใจจริงจัง ผมเอนไม่ติด โดนเลิก งง เรียน ม.กรุงเทพ เที่ยว กิน เรียนถ่ายรูป ทำงานภาค เรียนวิชาดาบ ทำออกแบบงาน เรียนวิเคราะห์การตลาด ได้แฟนอีก จริงจัง 1เดือนเลิก งงอีก แล้วมีแฟนอีกจริงจังจริงใจอีกครั้ง(โว้ย) แข่งกีฬามหา'ลัย ฝึกงาน ถ่ายโฆษณา เกือบได้งานถ่ายอีกแต่อด งานเยอะ ลีนเนจ2(นพชวน) สอบปลายภาค ฝึกงาน...

 

คนทุกคนที่เคยผ่านมา ไม่เคยลืมนะ เรื่องราวทั้งดีไม่ดีจำได้หมด

นึกกลับไปมีทั้งคนที่สนิทมาก และที่เคยสนิท และที่ไม่รู้จักกันแล้ว

เปลี่ยนไปหมดหวะรวมทั้งคนที่นั่งอ่านอยู่ด้วยนั่นหละ

 

คิดถึงทุกคนที่เคยรู้จักมาก่อน ไม่ทราบว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

 

***ไว้อาลัยไอ้นพ มันเลิกกับแฟนมัน(เอ๋)

คบมา 4 ปี หายวับเลยเช้นพ เข้าใจเพราะเคยผ่านมา เคยตกที่นั่งเดียวกัน เราจริงใจจริงจัง แม้เผมจะไม่ค่อยมีอะไรที่เจ๋งพอให้คุณ ๆ ไปคุย ก็รู้ตัวว่าด้อยประสิทธิภาพ แต่ถ้ารักกันบริสุทธิ์ใจจริงเรื่องพวกนี้ไม่น่าเป็นเรื่องใหญ่นี่ แต่ที่เป็นปัญหาขึ้นมาได้เพราะ ไม่มีความรักหลงเหลือให้ฝ่ายชายอย่างผม(เมื่อ ม.6)และนพ(เมื่อ3วันที่แล้ว)เลยต้องกระเด็นออกมาจากวงโคจรมานั่งให้ตาสว่าง เพื่อเข้าใจกับความผิดหวัง ยังไงทำดีต่อไปซักวันก็ต้องมีคนดีเข้ามาจริงจังกับเราบ้างละครับ

 

---

(พยายามเข้ามาอัพล่ะคราวนี้)

เนื่องจากผมมักจะบอกตัวเองให้มั่นคง

ทั้งเรื่องต่าง ๆ ความคิดยังกวัดแกว่ง

ศัตรูนั้นจึงเป็นตัวเองอันร้ายกาจอย่างที่กล่าวกัน

เอาชนะได้ยากยิ่ง บางที่แพ้

ยังไม่ยอมสู้เอาง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่...

มันเลวสุดขั้ว ผมหวังไว้ว่า

ถ้ามีอีกคนหนึ่งช่วยสู้

อาจทำให้ฮึกเหิมมากกว่านี้

และไม่ยอมแพ้ง่าย  ๆ กับตัวเอง

เมื่อทำได้ ผมจะเข้มแข็งขึ้น

เดินออกไปได้อีกอย่างมั่นคง

ถึงแม้ตอนนี้จะกวัดแกว่งมาไกล

 

ไกลออกไป ผมก็ยังคิด

ที่จะเอาชนะตัวเอง

และหาซักคนมาดูแล

 

 

 

 

---

(กลับมาอีกทีสั้นนิดเดียวเอง)

เหตุการณ์นั้นยังคงอยู่ในความทรงจำเสมอ

ควรใช้บรรทัดด้านบนเพียงความจำเป็น

เพื่อการดำรงชีวิตให้ราบรื่นต่อไป

จากบทเรียน ประสบการณ์ ถึงจะต้องเสียใจ

แต่ไม่เสียเปล่า

 

ทั้ง ๆ ที่ช่วงที่มีความสุขนั้น ความสัมพันธ์ไปดำเนินรอยตามกิ่งก้านสาขาของมวลหมู่ไม้ หากได้รดน้ำพรวนดิน กระทั่งใส่ปุ๋ย ยิ่งเติบโตพุ่งแตกก้านสาขากระจรจายสู่เบื้องบนเพื่อเสาะหาความเจิดจ้า เป็นองค์ประกอบที่จะทำให้มีชีวิตที่เติบใหญ่และเดินทางออกสู่ความกว้างขวาง แต่ยังไงนั่นก็เพื่อมีชีวิตอยู่

 

แปลกประหลาดไปเมื่อทุกสิ่งที่ไปด้วยกันเป็นคู่ซับซ้อนเกินกว่ามาก หากตกลงเพลี้ยงพล้ำและอีกฝ่ายหนึ่งยังต้องคอยค้ำชูมิให้ตกหล่นลงไป ยิ่งลงยิ่งปล่อยไม่ได้ หากคำว่า"ผูกพัน"กันนั้นหาคำที่เกิดไม่ได้ สิ่งนี้เองที่คิดว่าคือความผูกพัน ในเมื่อยิ่งประคับประคองกัน โตขึ้นสู่ท้องฟ้าสว่างกว้างเรื่อย ๆ นั้นหมายความว่ายิ่งเลื้อยพันกันแข็งแรง หากแม้ไม่ได้รดน้ำ พรวนดิน การเติบโตตามธรรมชาติก็คือสิ่งที่พิสูจน์ได้ดีที่สุดว่า จะแตกยอดไปถึงแค่ไหน

 

เมื่อถึงเวลานั้น

ผลเมล็ดความสัมพันธ์จะหล่นลง

 

 

 

 

---

(นาน ๆ อัพทีมีฝึกงาน)

และแล้วเมื่อทุกอย่างราบรื่นคล่องตัวมัวลอยความคิด

เมื่อประสบพบเผชิญกับปัญหา เมื่อแก้ได้สบายใจได้

แต่มักวนเวียนกลับมาอีกเสมอ ทำไม่ไม่หายไปให้พ้น ๆ

คำว่าราบรื่นจึงเข้ามาเป็นพัก ๆ

พอ ๆ กับคำว่า "ไม่เข้าใจ"

 

ในเมื่อสิ่งไม่พึงพกพามาครุ่นคิดมักก่อตัวด้วยความไม่เข้าใจ

และอาจจะร้ายแรงยิ่งกว่าหาก เข้าใจผิดกับความไม่เข้าใจ

สถานถาพตอนนั้นไม่มีควมเหมาะสมพอที่จะตัดสินใจลงไป

เพราะฉะนั้นจึงต้องมีสติ ขอให้สงบนิ่ง ไม่พะวักพะวง รุนแรง

จะด้วยตัวเองหรือเพราะใครก็ตาม

ที่สามารถมีอิทธิพลเหนือตัวเอง

ส่วนผมขอเลือกตัวเอง

 

ปัญหายากบรรยายเมื่อคลี่คลายสบายเรื่องรอบนอกหายไป

แต่รอบในมักกลับมาให้อยู่เรื่อย ๆ บ่อย ๆ และเรื่องนี้เอง 

ขอให้ทุกคนจงระวังให้ดี ขอให้ท่านจงระวังตัวให้ดี

เพราะมักเข้าใจผิดได้ง่ายที่สุด แม้ปัญหาจะง่ายที่สุด

อันตรายขนาดที่คาดไม่ถึง ยิ่งไม่มีสติมากขึ้น

ยิ่งทำลายตัวเองเป็นภาระต่อตัวเอง

ทำลายคนรอบข้างเป็นภาระต่อคนรอบข้าง

สุดท้ายคงไว้แต่ความเสียใจ มากกว่าไหน ๆ ยิ่งเมื่อสำนึก

ก็เอากลับมาไม่ได้

ป่นปี้ไปกับสิ่งที่หากเข้าใจก่อนตัดสินทำแล้ว

เป็นแค่เรื่องเล็กเท่าที่เข้าใจ

 

คือผม...

แม้เลือกตัวเอง หรือนั่นคือเรื่องเล็ก

ผมอยากเลือกคุณมากกว่า หรือเข้าใจก่อนมากกว่า

แต่ที่เลือกทุกอย่างเช่นนั้น

 

คือผม...

ต้องสงบตนเองให้เป็นก่อนดูแลใคร

ต้องเข้าใจคุณได้ ก่อนที่คุณจะไปไกลกว่านี้

เลือกให้ถูกต้องมีสติ ปัญหาแค่ไหนย่อมมองเห็น

จะเล็กเห็นเรื่องเล็ก จะใหญ่เห็นเรื่องใหญ่

เพื่อคำว่าราบรื่นกลับมาทุกครั้ง

ทุกครั้งเมื่อเห็นอุปสรรค ประคับประคองกันจึงสำคัญ

ถึงแม้บางอย่างจะยากเลือกแสนเข็น

แต่ไม่มีทางหยุดหย่อน

 

ทั้งหมดนั้นเพราะคือผม

 

 

 

 

---

(เป็นยังไงกันบ้างตามแต่ละคน ๆ ไป)

กาลครั้งนี้กล่าวขอขึ้นถึงอารมณ์ที่คำตอบต่างกัน

กาลครั้งหนึ่งในวัยเยาว์...

 

ความรู้สึกตื้นตันในใจเวลาเจอใครซักคนที่เราคิดว่าพิเศษ

ผมจำได้ว่าเช่นไรแต่ดูเหมือนยิ่งเจอยิ่งหายไป

เพราะคำหนึ่งนั้นเมื่อเจอทำดีใจ สุขพลีใจ

ยิ่งเจอมากเท่าไหร่และเมื่อถูกพรากไป

 

ดูเหมือนยิ่งไม่เข้าใจมากเท่านั้น

 

พอยิ่งไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้อง

คงพยายามหลีกเลี่ยงหรือ

คงเช่นนั้นเพราะเมื่อไม่เข้าใจย่อมกลัว 

เนิ่นนานนับปี

 

และเมื่อได้โอกาสพบพานในวัยนี้ ยิ่งเหมือนรู้สึกว่า

ความหมายถูกปรับเปลี่ยนไปมากมาย

ผสมปนเปอะไรหลาย ๆ อย่างที่แปรผันตามวัย

ทำให้ดีใจอย่างมากสุด แต่ทำไม

 

จึงหายไปอีกครั้ง...

 

คำตอบของคำว่ารัก

ผมไม่เคยสนใจ

แต่รักเป็นเช่นไร

นั่นคือ...

 

ช่วงเวลาสุดท้ายของจิตใจที่จำความเรื่องนี้ได้

นั่นคือเมื่อช่วงชีวิตใกล้กับคำว่าปัจจุบัน

เมื่อคิดว่าอารมณ์นั้นคือสิ่งที่ห่างไกลที่สุด

แต่สุดท้ายสิ่งที่หายไปนานที่ กลับมา

พร้อมกับคำว่าเป็นอย่างไร

ทำให้เข้าใจในสุดท้ายนี้

และหวังว่าคงไม่มีใครหรืออะไร

จะทำให้ผมเข้าใจคำหนึ่งที่ยากเอื้อนเอ่ย

 

กาลครั้งนั้น...ที่ผมย่อมเยาว์

ย่อมไม่เข้าใจ

 

กาลครั้งนี้...ที่ผมเติบโต

ผมก็ยังไม่เข้าใจ

 

แต่สิ่งที่ผมพยายามเข้าใจ

และสนใจที่จะใคร่รู้

 

 

 

 

---

(รีบอัพ)

ถึงวันก่อน ๆ ที่ผ่านล่วงเลยมาสายลมไม่หวนคืน ทุกครั้งที่ได้นึกถึงส่งยิ้มพิมพ์ใจสดใสให้ตัวเองและ "เธอ" ผู้หนึ่ง สถานที่ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนั้นมีผู้คนมากมายให้ค้นหา เหน็ดเหนื่อยเพลียแรง หยอกเล่นสนุกสนาน พื้นที่ธรรมดาของทุกแห่งหนกลับกลายเป็นความทรงจำที่ลืมไม่ลง แม้ในความจริงจะรกหูรกตาเพียงใดก็ตาม ความหมายแห่งการมีชีวิตอยู่แม้จะเข้าใจแต่ "สีสัน"ที่เธอบรรจงทาลงไปนั้นค่อย ๆ เข้มข้นมากขึ้น ถึงกลับทำให้คิดว่าผู้คนตั้งหลากหลายใยจึงอยากสบตา"เธอ"เพียงคนเดียวและแม้หากใครนั้นเบือนสายตาหลบหนี เสียงหัวเราะย่อมพาให้ "เธอ"กลับมาสบตาอีกครั้งหนึ่ง

 

จนถึงมุมมองที่ไม่ตรงกัน มีฝ่ายหนึ่งที่แอบฉุกใจ คล้ายจะหมายปองแต่ไม่ใช่ สถานะบางอย่างมีหน้าที่ทำให้เพียงระดับหนึ่งความรู้สึกที่ล้ำกรอบบางอย่างนั้นจึ่งปฏิบัติออกมามิได้  การที่หลงชมดอกไม้สวยงามเพียงชั่วครู่ยามอาจทำให้ผีเสื้อตัวหนึ่งบินถอยออกห่างไป เกรงภัยอันตรายที่มากจากคำหนึ่งซึ่งเป็นสถานะของคนรู้จัก การที่ความรู้สึกของตัวเองปล่อยไหลให้ใครนั้นรู้ตัวและเต็มใจ และรับรู้พอรู้ถึงในระดับนั้นหนึ่ง แต่ความสวยงามที่คอยถักทอจากผ้าผืนบางเป็นลวดลายเริ่มสวยสดใสและบริสุทธิ์ หากแต่ความยุ่งยากในการประดิษฐ์นั้นเกิดขึ้น หากเนื่องจากรักที่จะทอ เส้นใยผ้าบางจะทำหน้าที่ของมันเอง แม้ไม่แต่งเติมลวดลายให้เลิศหรูอลังการ แต่ผืนผ้าสวยได้ด้วยตัวของมันเองดั่งเช่นผีเสื้อปีกไสว จังหวะบินนั้นแม้ไม่เห็นลวดลายพรายพร้อยบนปีก ก็รู้สึกได้แน่นอนว่าช่างน่าอัศจรรย์

 

ถึงวันหนึ่งที่ใกล้เข้ามา คำว่าดวงอาทิตย์ส่องสว่างคลอบคลุมความมืดยังน้อยไป "เธอ" ผู้ซึ่งมีเจตจำนงค์ในการมีชีวิตตามสภาวะยังยืนหยัดอยู่ด้านหลัง และหากในครั้งนี้ความรู้สึกของตัวเองได้รับรู้มากขึ้นจนแม้รู้ว่าไม่ควรแต่ก็เลือกว่าใช่ เพราะกฏเกณฑ์ย่อมไม่สามารถกำหนดความรู้สึก ไม่สามารถกำหนดได้ว่าใครคือคนที่เฝ้ามองหาห่วงใย เมื่อความจริงทั้งหมดร่วงลงสู่ภายใต้สายตาของ "เธอ" ความจริงในใจทั้งหมดของตัวเองที่ตามหามาแสนนานจึงได้คำตอบจากบุคคลผู้นี้

 

คำตอบนั้นแม้มิได้ต้องการคำสะสวย

พยานที่น่าเชื่อถือ เหตุผลที่รองรับอย่างดี

บรรายากาศอันร่มรื่น เหตุการณ์ที่พาไป

และแม้ "เธอ" มิได้ต้องการเอ่ยปาก  

 

แต่ผมรับรู้ได้จากจิตใจว่าคุณ

 

 

 

 

---

(14 กุมภาพันธ์ 7 มกราคม 15 ตุลาคม)

ตามแต่อย่างหนึ่งซึ่งไม่พอใจตัวเอง

ทำให้พื้นที่ที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข

เปลี่ยนเป็นทะเลทรายเหือดแห้ง

เป็นที่มาของความพร่ามัว

มิสะดวกต่อการพบปะพูดคุย

เนื่องจากจุดหมายแทบไม่มี

และห่างไกลเกินไปที่เรี่ยวแรงพอไหว

 

ทุกอย่างเพราะสร้างคิดในหัว

 

จึงเป็นโศกโรคร้ายทุกข์หนัก

และไม่เข้าใจกันมากมายเงียบเหงา

ยากที่จะเดินหันหลังเพราะหลงมาไกล

และไม่ใช่จะลืมได้ทั้งหมด

อย่างหนึ่งคือรู้สึกผิด

 

ทุกอย่างที่สร้างคิดในหัว

 

ในเมื่อไม่ต้องการทำไมจึงขยันสร้างมา

สิ่งที่ใคร ๆ ว่าเลวร้ายนั้นสามารถไม่คิด

ไม่เหลี่ยวมองได้ทั้ง ๆ ที่ตั้งอยู่ทนโท่

หากแข็งใจแข็งแรงขึ้นมาทุกอย่าง

กลับสร้างได้ใหม่ให้ดีกว่าเดิม

 

ทุกอย่างที่สร้างคิดในหัว

 

จงเป็นสถานที่ดี ๆ บรรยากาศหอมชื่น

เหมาะกับการสร้างสัมพันธ์ที่สวยงาม

ใคร ๆ ต่างต้องการนับเป็นของสูงสุด

ที่ธรรมชาติยื่นให้ ที่เราเต็มใจรับ

เมื่อสิ่งที่สร้างคิดในหัวดี

ความรู้สึกที่ได้รับการรองรับก็จะดี

 

 

 

 

---

(อืม อ่านเองยังงงนะครับ)

มั่นใจแล้วเป็นไงเป็นกัน

ความเชื่อที่ใคร ๆ ต่างมีอยู่มากมาย

เหมือนกันตรงที่เลือกที่จะเชื่อ

ในเมื่อเชื่อก็ขอจงมั่นใจ

ว่ามีจริง

 

ที่สำคัญคือช่วงที่ตัดสินใจ

ว่าจะยึดมั่นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

ทำไมจึงเชื่อ

ทำไมจึงมั่นใจ

และเมื่อเลือก

ถูกต้องไม่มี

ผิดจึงไม่มีเช่นกัน

 

ยิ่งหากมั่นใจอย่างแท้จริงแล้ว

สิ่งนั้นแม้จะมีตัวตนหรือไม่ก็ตาม

แต่...

 

 

 

 

---

(ง่อย ๆ อัพน้อยครับ)

เมื่อยังเด็กย่อมมีหลากหลายเหตุการณ์

ให้ชวนสงสัยเรียนรู้โลกจากประสบการณ์

 

จำความได้คือเกิดมาแล้วทำไมต้องเรียน

ขี้เกียจไปโรงเรียนจะตาย ตอนเด็ก

คนขายขนมปากิมไข่เต่าหาบเร่

ยังมาขายทุกวันเสาร์หน้าประตูบ้าน

สงสัยและตอบให้ตัวเองได้ว่า

เอาขนมมาให้เรากินทุกวันเสาร์เลย

ใจดีจัง

 

คนขายปลาหาบเร่ก็มาขายหน้าบ้านประจำ

เห็นก็รู้แล้วว่าหนัก ที่หาบเร่มีกิโลชั่งอีก

เห็นมาทีเหงื่อยพลั่ก ขอล้างหน้าทุกที

สงสัยอีกนั่นแหละว่าเหนื่อยขนาดนั้น

แล้วทำไมทุกวันนี้ก็ยังทำอยู่

 

มีอีกคนหนึ่งชอบแจวเรือมาขายโอเลี้ยง

และขนมมากมายริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ผมรีบกุลีกุจอซื้อทันใดเยอะด้วยแต่ว่า

อดกินโอเลี้ยง แบร่ผู้ใหญ่ขี้งก

โตมาจะซื้อกินให้เรียบเลย...

พูดไปคนขายก็ยิ้ม ปัจจุบันเสียไปแล้ว

 

มีอีก ๆ มีคนขายก๋วยเตี๋ยวใจดี

เป็นญาติห่าง ๆ มากเลยแต่ให้กินฟรี

ทุกทีเลย ทีละ 2-3 ชามด้วยชอบมาก

ป้าใจดีชอบมาก ปัจจุบันเสียไปแล้ว...

 

มีคนไม่ได้รู้จักมักจี่มากมาย

สงสัยว่าเขาทำทำไมเพื่ออะไร

บางทีก็เหน็ดเหนื่อย

บางทีก็ลำบาก

บางครั้งเพื่อผม...

 

และแล้วก็ทำให้รู้ว่าความจริง

เกิดมาไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย

อาจจะต้องเกิดมาเพื่อเหน็ดเหนื่อยให้ใครบางคน

แต่มีความสุขจนจบสิ้นชีวิตไป

 

เกิดมาเพื่อตัวเองคนเดียวช่างไม่มีความหมายอะไร

มีไม่กี่คนในชีวิต แถมไม่ใช่ของหาง่าย

สำหรับผมคิดว่านะ

 

ผมเกิดมาเพื่อใคร

 

 

 

---

(อัพแบบโคตรเท่ห์)

ไม่มีคำพูดที่ใคร ๆ อยากได้ยินไม่มีให้ย้ำ

จะหวานหอมน่าฟังสะพรั่งเสนาะแค่ไหน

เห็นและเข้าใจที่ใคร ๆ อยากได้ยินถมไป

และหากยิ่งบ่อย ๆ ดูน่ารักจริง ๆ คงยิ้มน่าดู

เธออยากได้ยิน

 

ตามประสาอยากได้ของกินมั้ง

ดูช่างเดียงสาน่ารักเสียเกินไป

คงกระโดดโลดเต้นทุกวัน

ถ้าอยากเล่นอะไรก็จะได้เล่น(แน่นอน)

อยากได้กินอะไรก็จะได้กิน(อด)

รู้น่า...ตาแป๋วหูผึ่งอยู่ทุกที

สังเกตหรือแอบเห็น..

อะไรก็ช่าง...รู้แต่ว่า

เธออยากได้ยิน

 

เมื่อนั่งอยู่ในห้องเปิดหน้าต่างบานหนึ่ง

ชะโงกหน้าออกไปมองแม่น้ำกลางวัน

ต้นไม้ใหญ่น้อยแทรกซึมกันขึ้นมั่ว ๆ

ดวงอาทิตย์ชิดปุยเมฆส่องแสงเป็นสาย

สะท้อนสีส้มสลับสีฟ้าบนนั้น...

ลมกระแทกหน้านิดหน่อย รู้สึกร้อนนิด ๆ

ทุกอย่างเป็นตามธรรมชาติก็ดูสวยงามดี

ไม่เห็นรู้สึกขัดแย้งแต่อย่างใด

แค่ทำตามใจของมัน

เพราะแต่ละอย่างเป็นแบบนั้น

จึงอยู่ร่วมกันอย่างสวยงาม

อยากให้เธอได้เห็น

 

สำหรับเธอนั้นคงอยากฟัง

แต่มีอีกคนที่ทำตามใจ

คงขัดแย้งกันตามแบบทั่วไป

ที่ต้องมาใกล้ชิดร่วมกัน

 

ไม่มีคำปอปั้นเหมือนทุกคน

คอยหยอดใส่ให้ตามต้องการ

ไม่มีคำซ้ำย้ำทุกวี่ทุกวัน

ที่ชวนเพ้อฝัน หอมหวาน

ขอโทษที่ไม่ได้พูดอะไรให้

ตามที่ใจเธอต้องการ

 

 

 

 

---

(เติมอะไรก็ได้อีก 2 คำ555+)

ในเมื่อสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เคยผ่านมาทำให้ก่อเกิดคำครหาบางอย่างหรืออุปสรรคต่อความเหมาะสมหรือมั่นใจ ทั้ง ๆ ที่หมอกควันเหล่านั้นคือสารที่ผู้อื่นพ่นออกมา เพียงเพราะอยากให้ตัวเองสบายคอ แต่ส่งผลร้ายต่อผู้อื่น ขอให้หลีกเลี่ยงออกมาให้จงได้ แม้ฝืนทนอยู่หากไม่พึงปรารถนาก็จะรำคาญ ยิ่งนานไปอาจเป็นอันตรายกว่าที่คาดคิดต่อตนเองทั้งนั้น หรือคนที่สำคัญข้าง ๆ เราอย่างนี้ จะทนได้เช่นไรหากไม่ไล่ออกไป เราจะเป็นคนเดินหนีไปเอง

 

ที่สนิทชิดเชื้อย่อมรู้ดีที่สุด

ต่างรู้กันอยู่ว่าทั้งที่จริง

ใครต้องการอะไร

ทั้งสองรู้กว่าใคร ๆ ทั้งหมด

รู้จักดีที่สุด

ขอเพียงเข้มแข็งอดทน

 

ทุกอย่างอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างแต่เพียงภายนอก

รอบข้างรอบกายที่สุดแค่คิดเองจึงไม่สนใจมากนัก

ไม่สงสัยจะไปให้ความเข้าใจทั้งหมดด้วยกันทั้งสอง

เพราะเวลาจะแสดงให้คำตอบที่แท้จริงเด่นชัดที่สุด

แบบไม่ต้องนั่งสาธยายให้เหนื่อยหน่ายกับความคิด

ที่ไม่สิ้นสุดของคนและมากมายจนตามไม่ทันแน่ ๆ

 

ในเมื่อเรารู้ ผมรู้ คุณรู้

เหมือนสบายหายติดขัด

เพราะคนที่ต้องการให้รู้

และเข้าใจมีเพียงหนึ่ง

และเมื่อเป็นอย่างนั้น

ก็พอใจที่สุดแน่นอน

 

และเมื่อกลับกัน

หากเวลาใดที่คุณลืม

ว่าความเชื่อใจอยู่ตรงไหน

ใจเย็น ๆ อย่ากระวนกระวาย

คุณไม่ได้ทำหาย

แค่เพียงหามันไม่เจอ

ใครเป็นคนให้

ย่อมรู้ดีที่สุดว่าอยู่ตรงไหน

แค่นี้ทำเป็นลืม

 

ส่วนผมไม่ช่วยหานะ

 

 

 

---

(เครียดเกินไปหรือเปล่าครับ)

เวลามากเท่าไหร่ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น

กลั่นแกล้งหรือเพื่อเตือนใจ

ให้จับจ่ายใช้สอยอย่างคุ้มค่า

ถึงไหลไปเทไปไม่หวนคืน

ก็ไม่เสียดาย...

 

มั่นใจว่าใช้เวลาได้ถูกต้องหรือเปล่า

ได้ประโยชน์กับผลลัพธ์

หรือมีความสุขที่ได้ทำ

ย่อมเป็นสัญลักษณ์

ว่าจัดแจงเวลาได้คุ้มค่า

รู้ตัวเข้าใจได้...

 

เวลาหยุดอยู่บางครั้ง

ทำให้เก็บเกี่ยวสถานการณ์นั้นไว้ในใจ

ได้อย่างตระหนี่ถี่ถ้วน

แม้จะเลวร้ายหรือดีเลิศ

ปรากฏจดจำเป็นภาพแห่งเวลา

ให้เก็บแขวนไว้เมื่อต้องการชื่นชม

อยู่กับเวลาที่หยุด

แต่ก็หมุนต่ออยู่ดี...

 

เวลาผ่านไปรวดเร็วอีกครั้ง

ทั้ง ๆ ที่มีเวลาอยู่มากมาย

คล้ายจะเพียงพอให้เต็มอิ่ม

กับบรรยากาศโดยรอบ

เชื่อแบบนั้นแต่เมื่อเลิกรา

กลับฉงนว่าทำไมไวปานฉะนี้

เผื่อเหลือเวลาไว้มากมายแต่ทำไม

เวลาช่างเร็วเกินไป...

 

เวลามีกฎและปฏิบัติตามระเบียบ

ไหลเอื่อยตามเส้นทางอย่างช้า ๆ

หากเชี่ยวกราดย่อมตื่นเต้นน่ากลัว

ไหลตกลงหน้าผาสูงชันย่อมดูสวยงาม

ยิ่งสูงยิ่งเร็วขึ้นจนเป็นสายสีขาวพร่ามัว

กระเซ็นอย่างรุนแรง

และรวดเร็ว...

 

ความสุขที่ได้จากมันก็เร็วตามนั้น

แต่ก็ไม่วายละสายตาจากมัน

เพราะเต็มใจสัมผัสความยิ่งใหญ่นั้น

ด้วยตนเองใช่ไหม?

 

แม้จะสูญเสียเวลาไปแค่ไหน

มากมายเยอะแยะ

หรือน้อยจนไม่ถึงวินาที

ไม่เคยเสียดายเวลา

ที่ได้สัมผัสความสุขนั้น...

 

และยิ่งถ้าหากสาเหตุแห่งกฎ

"เวลามากเท่าไหร่ยิ่งเร็วเท่านั้น"

คือคุณ...

 

 

 

 

---

crowd (เคราดฺ) n. ฝูงคน v.i. มาชุมนุมกัน

clue (คลู) n. ร่องรอย เงื่อนขำ

comprehend (ค็อมพริเฮ็นดฺ') v.t. เข้าใจ

 

 

 

---

(http://imusic.teenee.com/lyric/4223.php)

 

กลับก้าวไปหลายหนเพื่อ

สร้างความมั่นคง

และมั่นใจที่จะ

ก้าวอีกครั้ง

ไปข้างหน้าพร้อม

ด้วยมือสองข้าง

โดยที่ข้างหนึ่งกำไว้

พร้อมต่อสู้ฝ่าฟัน

อุปสรรคทั้งมวล

อีกข้างแบไว้

พร้อมจับจูงมือใคร

ที่ต้องการให้เคียงข้าง

ช่วยเหลือ

เบื้องหน้ามองไป

แน่นอนต้องเห็น

ความสุข ความสำเร็จ

รอยยิ้มมากมาย

ต้อนรับก้าวใหม่

 

ขออวยพรให้ทุกท่าน

ที่เตรียมตัวเริ่มใหม่

หรือจะก้าวต่อชีวิต

ของตนเอง

ให้เดินได้มั่นคง

แม้ล้มยังพื้นนุ่มเบา

มีผลไม้กินตลอดทาง

ผู้คนพร้อมช่วยเหลือ

และยิ้มให้

 

มีความสุขมากมายจนเหลือใช้

 

 

 

---

(แบ่งให้ผมเยอะ ๆ ก็ดี)

ครั้งนี้ไม่ใช่บทความน่าเบื่อเข้าใจยากอย่างที่ผ่าน ๆ มาแต่เป็นวันเวลาที่หายหน้าและกบาลไปจากเพื่อน ๆ และใครบางคน หายไปไหนน่ะหรือก็ไปทำภารกิจกีฬามหาวิทยาลัยน่ะซิครับ เจ้าภาพคือ ม.มหิดล จัดที่ศาลายา จ.นครปฐม ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไรนักแต่ก็ทำให้ใจหายว่าต้องห่างใครซักคนเหมือนกัน

 

เวลาช่วงแข่งก็ประสบเจอกับช่วงที่เพื่อน ๆ สอบพอดี กองเชียร์เลยไม่มีซะเปล่า หากไม่มีรุ่นพี่มาคอยเชียร์อีกแรงคงเป็นการแข่งที่เหงาน่าดู ถ้าชนะคงเป็นฝ่ายศัตรูที่ปรบมือ หากแพ้ก็คงเป็นเพราะเสียงกองเชียร์ กำลังใจนักกีฬาสำคัญมากนะเนี่ย ไม่ใช่เล่น ๆ อืมบ่นซะนานจะมีใครรู้รึยังเนี่ยว่าผมไปแข่งกีฬาอะไรมา ตอบแข่งขันดาบไทยประเภาทดาบสองมือครับ นึกภาพออกอยู่แล้วล่ะไม่บรรยายขอข้ามรายละเอียดละกัน

 

วันปฐมนิเทศนักกีฬานี่ใครมาให้โอวาทไม่รู้จำไม่ได้แต่คงใหญ่น่าดูสังเกตได้จากพุง บอกว่าเราต้องรักษาเจ้าเหรียญทองให้ได้นะ ๆ พูดวนอยู่ 3-4 รอบได้มั้ง อืม...มันไม่ง่ายนะท่านครับลองมาเป็นนักกีฬาดูแล้วจะรู้ ขอตัดข้ามไปวันแข่งวันที่1-2-3 เลยนะครับคงตรงกับวันที่ 23-24-25 ธค. สามวันนี้ไม่ใช่คิวแข่งของผมก็คอยช่วยยกนู่นแบกนี่ และสิงวิญญาณเป็นแมนเทนแน็ซดูแลนักกีฬา คอยให้น้ำรุ่นพี่และฉีดสเปรย์ ออกแนวปฐมพยาบาลข้างสนามนั่นละครับ พอใกล้จะถึงวันที่จะแข่งจริงก็ได้ลงซ้อมกับรุ่นพี่ที่จบออกไปแล้วท่านให้เกียรติกลับมาเชียร์และดูน้อง ตอนนั้นก็เป็นช่วงคัดเลือกตัวจริงที่จะลงแข่งประเภทดาบคู่ทีมซึ่งมี 3 คน ตอนนั้นในทีมประกอบไปด้วยตัวหลักอย่างพี่มอสดีกรีเหรียญทองครั้งที่แล้ว และพี่ภัทรเดอะไจแอ้นท์ ซึ่งเหลืออีก 1 ที่ระหว่างผมกับตี้ การคัดเลือกเป็นไปอย่างเข้มข้น ตีดาบโยกหลบกันอุตลุดละครับ พอเลิกซ้อมกลับมาที่โรงแรมดึก ๆ โค้ชก็นัดประชุม โดยสรุปแล้วโค้ชยังไม่แน่ใจว่าจะเอาใครลงเพราะผมกับตี้สูสีกับเกินไปครับ แต่พอดีตี้มีสปิริตมากขอถอนตัวเนื่องจากมีอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่หัวเข่า ร่างกายไม่สมบูรณ์ ตำแหน่งนั้นเลยตกมาที่ผมจึงต้องรับภาระกันไป ขอขอบใจไอ่ตี้ที่ยอมพลีชีพเสียสละให้โอกาสตัวกระจกอย่างผมได้ลงแข่งรายการสำคัญ ๆ ที่ไม่ควรพลาดเช่นนี้

 

(หลังจากได้รับรู้ว่าจะต้องรับผิดชอบกับหน้าที่นี้ ก็เริ่มมีความกดดันในตัวเอง เนื่องด้วยวันที่ผ่าน ๆ มาโค้ชหวังเหรียญทองไว้ เยอะแต่กลับได้มาเพียงเหรียญเดียวนอกนั้นก็เป็นทองแดง เห็นโค้ชหน้าเจื่อนมาหลายครั้งเพราะผิดหวัง ก็อยากทำให้โค้ชดีใจซักทีพอได้รับหน้าที่มก็ดีใจ ตั้งใจ มากจนกดดันตัวเองซะ กลัวเล่นไม่ออก แต่พอดีได้โทรคุยกับซักคนแล้วสบายใจขึ้น ก็ขอขอบคุณอีกคนไว้ ณ ตรงนี้ที่คอยเป็นกำลังใจให้มาโดยตลอด ขอบคุณมากจริง ๆ)

 

พอวันแข่งนัดแรกก่อนทำศึกยังมีรุ่นพี่หวั่น ๆ ว่ากูจะเล่นได้มาตรฐานหรือเปล่า กลัวลงไปแล้วเล่นไม่ออก โค้ชก็มาบอกว่าเล่นไปไม่ต้องกลัว เขาไม่เก่ง  อืม..พอลงไปก็เออไม่รู้สึกเกร็งแล้วครับ ม.ทักษิณมันยิ้มเลยผมแกว่งดาบขวาล่อมันออกมาแม่งซัดขวาซ้ายยาว ผมยืดหลบโยกกลับจังวะมันพุ่งซ้ายผมเอาขาวตอบทิ่มลงแขนแม่งงิ๊ดเลย ผมนำ1-0 ตอนนี้มันเลิกยิ้มแล้วครับ ผมก็คุมเกมส์ไป จบชนะ 1-0 พอคู่ต่อมาเจอ ม.ราชพักเชียงใหม่ อันนี้กรรมการออกแนวตาถั่ว เริ่มเกมส์ก็สบาย ๆ ไม่มีอะไรพอมันเผลอก็เจอลูกเด็ดผมเลย หลอกฟาดหัวแต่ลงขาโน้มตัวเหวี่ยงดาบขาวไปเข้าเต็ม ๆ มันตอบกลับขวามาหมายจะตีหัวผมแต่ช้าเกินไป ผมยกดาบซ้ายกันหัวได้ตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันก็นำไป 1-0 ต่อมามันเริ่มีอาการยั๊วะออกดาบพุ่บพั่บผมก็แกว่งขวาล่อมันออกดาบจะได้ตัด แล้วก็ออกจริงแต่พอตัดไปกรรมการไม่เห็นแม่งไม่ชัด หรือเร็วเกินก็ไม่รู้เลยกลายเป็นว่าเสมอ 1-1 คราวนี้ของยืมลูกเด็ดโค้ชมาใช้ ออกขวาพุ่งออกไปแล้วชักกลับรวดเร็วให้มันออกซ้ายมากะจะตัด จังหวะนี้ก็ออกซ้ายตัดออกมาตัดซ้ายของมันอย่างรวดเร็ว เออแม่งเร็วจริง สำเร็จด้วยแต่กรรมการไม่เห็น ไอ่เห้เอ้ย แถมบอกสวน กูละเซ็ง เลยคุมเกมส์จบเสมอ1-1 มาคู่ที่สามซึ่งเป็นคู่สุดท้ายของการแข่งครั้งนี้เจอคู่ปรับเก่าไอ้กังฟู ผมเคยแพ้มัน 2-4 มาก่อนคราวแข่งที่เกษตร มาคราวนี้กะล้างแค้น ลงงไปเฮ้ยแม่งเก่งกว่าเดิมแต่ไม่ได้ภูมิใจอะไรกับมันมากเพราะกูก็เก่งขึ้นเหมือนกัน การต่อสู้ครั้งนี้จึงวัดที่จังหวะและใจล้วน ๆ ตอนแข่งนี่เงียบทั้งสนาม ออกดาบที ประดาบทีนี่เสียงถอนหายใจมาเป็นแถว ก็เป็นการแข่งที่ตรึงเครียดมาก ผลออกมาจึง 0-0 แต่เมื่อผลที่รุ่นพี่อีก 2 คนแข่งออกมานั้น ไม่เวิร์คจึงไม่ได้เข้ารอบไปชิงทอง เลยได้เหรียญทองแดงมาเชยชมแทน แต่เท่านี้ก็ภูมิใจแล้วครับ ครั้งแรกมาก็แตะเหรียญแล้ว แสดงว่ากูก็แน่เหมือนกัน

 

แข่งเสร็จก็โทรบอกแม่ ผัก เท่านั้นละครับ ออกเหวอ ๆ นิดนึง อยากให้คนที่เป็นกำลังใจให้รู้ไว้ละครับว่าไม่เสียแรงเชียร์เปล่า ๆ       

 

เหรียญที่ได้มาจะไม่มีความหมายหากผมไม่มีโค้ชสุดหล่อที่ปั้นผมมา 4-5 เดือน, พี่มอสที่คอยเล่นให้ผมก๊อปท่า, พี่ภัทรที่ตีโคตรแรงต้องให้ผมดูระยะบ่อย ๆ, ไอ่ตี้ที่ชักชวนกูมาเล่นและคอยให้กูลองท่าใหม่ ๆ อยู่เสมอ, รุ่นพี่ชมรมฟันดาบที่คอยบ่มวิชาให้ผมเรื่อย ๆ ลูกเด็ดต่าง ๆ ของรุ่นพี่ทุกคนผมขอมาใช้ทั้งหมดเลยนะครับ แล้วก็รุ่นพี่ที่อยู่ฝ่ายเสบียงขอขอบคุณพี่ขวัญ พี่ชิ พี่เอมาก กินกันจนอิ่มเอมไปข้าง เพื่อน ๆ ในภาคที่เข้าใจยอมให้ผมไปซ้อมดาบทั้ง ๆ ที่บางเวลามีประชุม, พ่อที่เข้าใจว่าผมอยากเรียนอะไร, แม่ที่ดูจะไม่ค่อยสนับสนุนตอนแรก ๆ เพราะกลัวผมเจ็บตัว แต่พอก่อนไปแข่งก็ให้โอวาท 2-3 คำที่ทำให้ผมดีใจ, และสุดท้าย ผัก ที่คอยโทรเช็คผมทุกวัน คอยให้กำลังใจและเคียงข้างเสมอมา ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยนามด้วย

 

 

 

 

---

(thank you very so much)

เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่ามีคนสำคัญ

สำหรับเรา

ที่เราเป็นผู้กำหนด

ให้สำคัญเองนั้น

ย่อมมีค่าล้นเหลือ

และเกินกว่า

จะอธิบายได้ว่า

มีสุขแค่ไหนหาก...

ได้เฝ้ามองและเคียงอยู่

แนบชิดเข้า

ใกล้เรื่อย ๆ จนเริ่ม

มีสิ่งที่ยึดเหนี่ยวให้

คิดถึงและ

ความรู้สึกยิ่งใหญ่อีก...

มากมายตามมา

มากเหลือเกิน

รวมถึง "ผูกพัน"

ซึ่งต่างกับ"คิดถึง"

โดยใช้ความรู้สึกตัดสิน

คิดว่าผูกพันนั้น

แปรตาม

ความสำคัญ

ที่ตัดสินใจให้...

ใครเป็น

และ...

ช่วงเวลาที่

มีความหมาย

ใช้ร่วมกัน...

ทั้งเสียใจ เศร้าโศก

ดีใจ ปลาบปลื้ม

ให้แลกเปลี่ยนความรู้สึก

เรื่อย ๆ แม้เป็น

ช่วงเวลาไม่มาก

แต่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา

มากเหนือสิ่งอื่นใด

ความผูกพัน

จึงยิ่งใหญ่

มากมายตาม...

 

ใช่ไหม?

 

ในชีวิตของใคร ๆ นั้นแน่นอนย่อมมีคนสำคัญที่แนบข้างอยู่ ไม่ว่าที่ผ่านมาจะมี 1 คน 2 คน หรือ 3 คน มากมายหลายคนแค่ไหนหรืออย่างไร ย่อมเป็นความสุขที่เคยได้รับมา และในที่สุดแม้คนที่เราให้ความหมายนั้นจากไปพร้อมความสำคัญต่าง ๆ หากสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้จากไปด้วยคือความผูกพันที่สร้างสมมา จะให้หายหรือคลายออกไปเดี๋ยวนั้นตามความตั้งใจก็ยากแสนเข็น และยิ่งสำคัญแค่ไหน ก็ยิ่งผูกพัน และยิ่งเสียใจทีสุดเหลือเกิน... เมื่อเสียมันไป

 

เคยใจหายกับ

สิ่งที่สำคัญ

จากไป...

อยู่หลายครั้ง

เสียใจมาก

เพราะรักมาก

 

แต่สิ่งที่มีอยู่ตอนนี้

ก็เช่นกัน

หากเสียไป

อีกครั้ง...

ถามว่าจะเสียใจ

มากหรือไม่

ทุกข์มากแค่ไหน

เหมือนที่ผ่าน ๆ มา

 

ใช่ไหม?

 

ไม่เหมือนที่ผ่านมา

เพราะสิ่งที่มีอยู่นี้

หากจากไป

จะไม่รู้เลยว่าจะเสียใจ

ได้มากแค่ไหน

ตอบไม่ได้

นึกแค่ไหน...

ก็ไม่ออก

 

เพราะว่า

ตั้งแต่มีชีวิตมา

ยังไม่เคยมีใคร

 

 

 

 

---

(อัพคราวนี้จะหายไปอีก 1 อาทิตย์กว่าละครับ)

ที่ผ่านมานั้น

นึกขึ้นถึงหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ

เพื่อเรา คนเดียว...

 

ช่างง่ายแสนง่าย

ตามใจตามสบาย

ทั้งสะดวกและ"ลวก"เร็ว

 

 

สุดท้ายก็คงหาย

 

ดูแลตัวเองไปวัน ๆ

ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ทั้งที่เป็นตัวของเราเองแท้ ๆ

ยังเฉย ปล่อยไปตาม...

 

ความจริงจากนิสัยเป็นเช่นนั้น

จะสนใจไปทำไม

ว่าจะดูแลตน ให้ดีอย่างไร

ทั้ง ๆ ที่เรารับสภาพนั้น ได้สบาย

 

ข้อนี้นั้งหมดจึงหาเรื่อง

ให้มีคนหนึ่งมา...

 

กับร่างกายของเรา

และสำคัญที่สุด

กับความรู้สึก

ของเราด้วย

 

แปลกใจยิ่งกว่าอะไร

ทั้ง ๆ ที่นึกว่า

จะมีใครมาสนใจตัวของเรา

 

เมื่อร่างกายได้รับการดูแล

เมื่อความรู้สึกได้รับการดูแล

จากการสัมผัส ของเธอ...

 

ผมตกใจ ประหลาดใจ

ผมเต็มใจ ภูมิใจ

ผมดีใจ ขอบใจ

และ

 

จะบอกกับคุณว่า

 

 

 

 

---

(ใครที่ห่วงใยคุณบ้างละครับ)